كشفيات باستان شناسي و پژوهش هاي انجام گرفته بر روي آثار و بقاياي ساختمانهاي عصر باستان و آثار مورخين چنين نشان مي دهد كه روميان نخستين كساني بودند كه با چگونگي و ارزش كاربرد سيمان به مفهوم گيرش و سخت شدن آگاهي پيدا كرده اند.

 از 2600 سال پيش از ميلاد مسيح تا اواسط قرن هجدهم علاوه بر گل رس وگچ ،چسبنده ديگري بنام آهك پخته بطور مصنوعي تهيه مي شد .كه از پختن سنگ آهك حاصل مي گرديد و به آهك زنده Cao) ) موسوم بود و از طريق پاشيدن آب ،آن را به آهك شكفته تبديل مي نمودندكه متعاقباً تبديل به گرد آهك مي گرديد.

ملات آهكي كه در سطور بالا بدان اشاره شد، منحصراً جهت ساختن ديوارهاي آجري معابد و نظاير آن بكار مي رفت ولي در ساختمان كانالهاي آب كاربردي نداشت، زيرا از كيفيت سخت شونده در زير آب بي بهره بود. در نتيجه نمي توانست پاسخگوي نيازهاي ساختماني آبي و دريايي از قبيل پل، سد، اسكله و نظاير آن باشد. 

<< ادامه